Vergeten
nieuw
Toen ik een jaar of zeven of negen was waren we op vakantie in
Zwitserland. Van tevoren was ons kinderen verteld dat het de moeite
loonde om te sparen zodat we van ons zakgeld een horloge konden
kopen. Dat deden we. Later bleek het niet alleen maar voordelen te
hebben om voortaan altijd de tijd bij je te dragen. Op een dag kwam
ik veel te laat voor het avondeten thuis. Nadat ik de keukendeur had
geopend vond ik mezelf ineens onverklaarbaar op de trap naar de
bovenverdieping. Ik had mijn vader, die zich achter het gordijn van
de keukendeur bevond, niet op tijd gezien en die had me,
voelde ik nu, een enorme schop onder mijn achterste gegeven.
Ik had nu toch een horloge, ik kon toch zien hoe laat het was.
Mijn enige verdediging was dat ik zei, dat ik vergeten had te kijken.
Mijn schoonmoeder is ernstig dement. Zij vergeet dat ze vergeet.
Ze vergeet wat voor dag het is, ze vergeet dat ze moet eten, ze
vergeet op tijd haar medicijnen in te nemen, ze vergeet hoe laat het
is, ze vergeet in haar agenda te kijken.
In die agenda houden
haar kinderen bij wat er op een dag gebeurt. Haar dochters vertellen
haar dat ze die agenda het best op tafel kan leggen, maar ze bergt
hem op in haar handtas en vergeet dat dan. En als ze dan in haar
agenda kijkt – mam, dat staat in je agenda – dan vergeet ze wat
ze daarin heeft gelezen.
Blijkbaar geeft de tijd structuur aan het leven. Er zijn
uitgebreide klokken die niet alleen vertellen hoe laat het is maar
ook wat voor dag en welk jaar. Als je nog een beetje geheugen hebt,
dan kan het helpen te weten wat voor dag het is.
Een
duidelijke klok kan daarbij helpen.
Een schoonzus had wat onderzoek gedaan en kwam onder andere met de
‘dayclock’ op de proppen. De dayclock is een app op een
geprepareerde tablet. Het toont standaard de datum, de dagnaam, het
dagdeel en de tijd zowel analoog als digitaal. Terzijde: in het
reclamemateriaal zien we een dayclock met de aanduiding ‘Donderdag
Middag’. Voor een oudere misschien een gruwel. Ze hebben
maandagochtend, dinsdagavond en donderdagmiddag geleerd, als het goed
is en zonder hoofdletters. Grote kans dat ze dat nog wel weten.
Rechts van de tijdsaanduidingen is een ruimte voor een foto.
Alleen bij een abonnement. Net als de toegang tot het berichtengebied
aan de bovenkant van het scherm. Veelgebruikte tekst op de webstek:
“het is zo simpel als klokkijken”.
De app kent sinds enige
tijd ook
spraakmededelingen.
Vergeetachtigheid bij mijn schoonmoeder is helaas niet het enige
probleem. Ze heeft een bloedhekel aan allerlei nieuwe dingen en aan
alles waar veel knopjes aan zitten. De magnetron was jaren geleden
nieuw, maar wordt niet meer gebruikt. Zat nog niet in het
lange-termijngeheugen. De televisie heeft het gelukkig wel gehaald,
maar alleen de publieke omroep. De rest heeft afgedaan vanwege die
onvoorspelbare reclames. De medicijn-alarmklok heeft haar gebruik
ervan niet overleefd. Mijn schoonzus en belangrijkste mantelzorger
had een hele grote klok met dagaanduiding geregeld, maar die wilde ze
per se niet in het zicht. Die hangt nu op een onlogisch hoge plek in
de keuken.
Dus hoe krijgen we haar aan de dagklok?
Jarenlang was ik de ‘digitale klusjesman’ en de laatste jaren
een enorme fan van de goedkope mini-computer
Raspberry Pi – kortweg
raspi. Die raspberry pi’ s kunnen ook de televisie, oud of nieuw,
als scherm gebruiken. En de televisie staat al jaren op een kastje in
de woonkamer. Dus geen nieuw apparaat in haar huis, maar de televisie
gebruikt. Dat dacht ik dus. Zij het dat ze zou moeten leren om met de
input-knop op de afstandsbediening een andere bron te kiezen dan het
televisiesignaal. Dat zou vermoedelijk al lastiger worden.
De analoge klok werd in eerste instantie nagebouwd met canvas in
html. De tekstaanduiding van dagnaam, dag, dagdeel en tijd werd er
meteen onder neergezet op het canvas. Maar toen liep ik tegen een
probleem aan om de tekst te verversen. Dat bleek lastiger dan
gedacht. Inmiddels weet ik de oplossing.
Canvas voorlopig
verlaten om in gewone html met de tijdsfuncties het tekstdeel op te
bouwen.
Dat kon allemaal nog steeds in een redelijk statische
webpagina afgehandeld worden. Zelfs foto’s, die lokaal opgeslagen
zouden zijn, vormden m.i. niet een groot probleem.
Maar dan de mededelingen, zoiets als “Gijs en Zelda komen
vanmiddag rond een uur of twee langs op de thee”, of “halfvijf:
broeder komt langs om bloed te prikken”.
De statische kant wordt dan verlaten. Je moet toegang hebben tot
het apparaat of een server om tekst aan te passen. Als je met html om
kunt gaan is het op 't apparaat niet zo’n probleem. Maar als je niet met
html om kunt gaan wat moet je dan.
En toen kreeg ik een helder
idee. Bij onze grote zoekboer wiens naam begint met een g, kun je, om
niet, een simpele website starten. En als je dus een account bij de
zoekboer hebt kun je ook een
agenda maken. En die agenda kun je ook
weer opnemen in je website. Die simpele website is gebaseerd op
sjablonen en die sjablonen laten zich visueel vullen en aanpassen.
Niks moeilijks aan.
Dat ziet er dan in de bewerkingsmodus zo uit:
Wil
je het zien zoals gepubliceerd, dan klik je op het uitklappijltje
rechts van de blauwe knop Publiceren en kiest voor ‘Gepubliceerde site
bekijken’.
De kleinste raspberry pi, genaamd zero w, w van wireless,
draadloos, heeft naast wi-fi ook bluetooth. Maar het gaat ons om de
wi-fi. Dit kleine apparaat kan dus achterop een televisie worden
bevestigd, of eronder en dan met de buitenwereld contact maken met de
eigen website!
Voor de wi-fi had ik gedacht om met een van de buren af te spreken
om voor een gering bedrag een verbinding met zijn/haar/hullies router
op te zetten. Geen rare apparaten met knipperende lichtjes in
haar
huis.
De
les
Wanneer je denkt dat iemand later mogelijkerwijs zo’n soort
hulpmiddel nodig heeft, begin er dan in een heel vroeg stadium mee.
Stel het niet uit. Dan is er nog tijd om te wennen aan nieuw gedrag
op de afstandsbediening of een nieuw apparaat in huis.
