Wie wat bewaart...

Die heeft wat. 

Al bladerend in mijn notities stootte ik op aantekeningen over mijn oude Linksys NSLU2 doosjes. Gezien de aantekeningen later voorzien van Debian. Maar erger was dat tot me doordrong dat deze een vast ip-adres had op mijn oude router en netwerk. Dat wil zeggen in het 192.168.1.x netwerk.

Inmiddels staat er een compleet nieuwe router met als netwerk 192.168.178.x. Dat spoort niet lekker met elkaar. Hoe kon ik het netwerkadres van de NSLU2 aanpassen. 
Vroeger had ik zo'n 192.168.1-netwerk en ook repeaters die daarin werkten. Ik pakte een oude Linksys Broadband 2,4 GHz B uit de kast waarvan ik wist dat ik die voor het opbergen op de fabrieksinstellingen had teruggezet. En gelukkig met potlood de inloggegevens op een rand had geschreven. Een netwerkkabel in de ene port en die van de NSLU2 in de andere. Interface van de laptop aangepast met een ip-adres binnen de 192.168.1-range. Ik veronderstelde dat de NSLU2 wel meteen zichtbaar zou worden en ik er met ssh op in kon loggen. Dat werkte niet. Toen de netwerkkabel van de NSLU2 direct in de ethernetpoort van de laptop gestopt. En de nic in de laptop voorzien van een gepast ip-adres. Ook dat wilde niet. Bovendien bleef er steeds maar één lampje op de NSLU2 branden. Dat kwam niet overeen met mijn geheugen. Ook wilde de NSLU2 in deze opzet niet netjes afsluiten. Er was iets loos. 

Zoekend op interpret kwam ik oude bekenden als Kees Moerman tegen. Maar ook vanwege de ouderdom verdwenen websites die voorheen absoluut noodzakelijk waren om te leren en te configureren. Moerman noemt nog een bron die ik helemaal niet kende. Op tweakers.net is in het forum ook nog wel wat te vinden. Maar niet wat ik zocht. 
Ik moest zelf gaan speuren. De usb-schijven werden afgekoppeld, de NSLU2 bruut gestopt en opnieuw gestart. Daarmee kwam de herinnering terug dat de kleine 60GB laptopschijf nodig was om Debian te kunnen starten. Maar ook het inzicht dat de usb-hub waaraan deze hing zijn laatste dagen aan het slijten was. Die usb-hub werd gedumpt. Een andere usb-hub, van de Pi Hut, toch ook eentje met wat twijfels bleek wel in staat om de benodigde voeding voor de schijf te leveren en me een groen lampje op de connector te tonen. Dat ging de goede kant op. Deze opstartschijf (Debian) moet wel in het bovenste USB-aansluitpunt komen. De USB-aansluiting voor de grote Samsung harde schijf komt dan in de onderste.

Na een paar keer opstarten zag ineens de groene led van de connector ook af en toe rood flikkeren en de statusleds van de NSLU2 vertoonden ook een ander, herkenbaarder profiel. Het opstarten ging door. Met de zwik aangesloten op de laptop kon ik met SSH inloggen als root en op verkenning gaan naar de instellingen voor de netwerkkaart. Na een flink aantal configuratiebestanden met nano of cat te hebben bekeken vond ik:
-----------------------------
/etc/network/interfaces:
die ik als volgt aanpaste;

auto lo

iface lo inet loopback

allow-hotplug eth0

# iface eth0 inet dhcp

iface eth0 inet static

    address    192.168.178.77

    netmask    255.255.255.0

    broadcast    192.168.178.255

    gateway    192.168.178.1

-------------------------------

Netwerkkabel uit de laptop en in de nieuwe standaard router. Opnieuw opstarten.
Eh, voilà!

Nu kon ik met SSH of SSHFS de grote opslagschijf die met LVM2 ingedeeld is benaderen.

Jammer alleen dat de foto-map niet veel nieuws bracht ten opzichte van de andere foto-opslag-locaties.

Maar iets anders dat altijd is blijven steken is het slapen van de schijven als ze niet gebruikt worden, ook wel bekend als het spin-down-probleem. Hierin speelt soms of vaak het energiebeheer een rol.

Ik besloot het eens te proberen op mijn owncloud-server die dit probleem ook heeft. Hdparm blijkt voor de raspi3b ongeschikt te zijn.
Hd-idle gaf geen schokkende foutmeldingen en draait nu als proef.

Bij de tijd

Mijn partner heeft al enige jaren een huawei P8 lite. Na 7 weken moest het ding ter reparatie terug vanwege een vreselijk slechte wi-fi ontvangst.

Sinds een halfjaar hebben we nieuwe routers in huis en ook de repeater is vervangen. 

Maar sinds een paar weken klaagt ze steen en been over de vreselijk slechte wi-fi. Ik probeerde wat, maar niets hielp. Op enig moment ze ze iets in de trant van "oh, het is bijna negen uur en dan heb ik weer ontvangst". Bij mijn weten liepen er geen energiebesparende maatregelen, op geen enkele router of repeater. Ik heb het wel vier maal gecontroleerd.
Toen ik zelf steeds vroeger wakker werd vanwege de naderende lente, merkte ik ook wat kleine ontvangstprobleempjes, maar niks storends. Mijn apparaten deden het.

Na van alles en nog wat gecontroleerd te hebben bleef er nog maar één ding over en dat was de repeater van de grond en aan het plafond. Om dat even snel in orde te brengen pakte ik een snoer uit de doos, met een sonoff-schakelaar erin. Even wachten en toen ik met de webinterface van de sonoff de schakelaar op aan zette kon de hangende repeater ook weer zijn werk gaan doen.

Ik was dik tevreden met de repeater als echte zendmast in de hoogte en besteedde er verder geen aandacht aan. 

De ouderdom van de huawei en de ervaringen met de wi-fi deden ons besluiten een nieuwe slimme telefoon aan te schaffen. De nieuwe kent ook 5 MHz wi-fi en dat sluit goed aan bij de rest van de omgeving. 

Na een vreselijke nacht waarin om onverklaarbare reden de koffiemachine ineens besloot om koffie te gaan zetten midden in de nacht hoorde ik mijn partner weer klagen over de wi-fi en nu ook met haar nieuwe apparaat in haar handen. Ook mijn wi-fi was rampzalig slecht. Na een korte maar intensieve zoektocht bleek de repeater stroomloos.

Snoer eraf en repeater maar weer even op de vloer. Het was nog ruim voor negenen en er werd gejubeld over de heerlijke wi-fi.

Ik kreeg een ingeving en sloot het snoer in mijn werkkamer aan. De sonoff kwam in de lucht en ik vroeg de configuratie op.
De Sonoff had een timer-instelling waarmee die om 0h00 uitschakelde en om 09h00 weer in.
Na weken geklaag werd duidelijk dat het de timerschakelaar in het snoer was geweest die voor al die onrust had gezorgd. 

Feit blijft dat de wi-fi module van de huawei uitermate zwak werkt.

Onbekend adres

Een paar maanden geleden hadden we regelmatig problemen met ons (draadloze) netwerk en interpret. Ik nam contact op met de provider. Iemand daar keek even en was nogal geschokt dat ik nu pas aan de bel trok. Hij zou meteen een nieuwe modem/router sturen. Een paar dagen later had ik een nieuwe router in gebruik maar echt veel verschil maakte het niet. De service-desk van de provider nam ook contact met ons op. Ze keken opnieuw en kwamen tot de conclusie dat er iets behoorlijk mis was. Die nieuwe modem/router was helemaal niet nodig geweest. Het was waarschijnlijk ons ISRA-punt. Het kon ook in een schakelpunt/centrale van hun zijn, maar het moest wel bij ons mis zijn. Hun redenering daarover was nogal zwak en ik had geen zin mijn halve huis te moeten uitruimen om hun oplossing uit te voeren. En een paar dagen later waren 'de problemen' als sneeuw voor de zon verdwenen. Rara?

Maar in huis veranderde er weinig. Ik kon zien dat het aantal storingen in de modem/router aanmerkelijk was afgenomen. Het moest iets anders zijn. Dus werd de oude draadloze router vervangen door een nieuwe TP-Link Archer C2300 die ook met 5G werkt. En ook de repeater werd vervangen door een nieuwe AVM Fritz.repeater om de doorvoersnelheid op te krikken en eventueel ook met 5GHz te werken.

Na een paar maanden werd het tijd om met de ervaringen de zaak met een kritisch oog te bekijken en fijn te gaan slijpen. Tot mijn stomme verbazing kwam ik een ip-adres tegen dat ik niet had uitgedeeld, laat staan kende. De naam die zichtbaar werd voor dit apparaat was een sterretje (*). Het mac-adres verwees naar een onduidelijke Chinese fabrikant. 

 

Het apparaat kwam ook niet altijd in de DHCP-lijst voor. Soms verdween het een tijdje en kwam dan even later weer bovendrijven. Nou heeft de GUI van TP-Link nog wel meer makkes. Apparaten verdwijnen, zodat van de lijst van ca. 15 apparaten er nog maar 1 of 0 een tijdje zichtbaar is. Of dat het mac-adres van een apparaat niet mee verhuist met de vermelding van een apparaat terwijl de lijst wordt opgebouwd. Er is nog wel meer ergerlijks maar ik laat het er maar even bij.

Een nmap-scan van het lokale netwerk leverde als resultaat op dat er op het onbekende ip-adres een poort voor IRC open stond (6668/tcp). Nu wist ik wel bijna zeker dat het niet om een apparaat van mezelf ging. Zette het ding wel alvast op de zwarte lijst.
Ik ging op zoek in fora van TP-Link, Tweakers.net en algemeen op interpret. Besloot toen maar een vraag bij TP-Link in Nederland neer te leggen.

Al snel had ik een soort van antwoord, maar ook meer vragen die ze beantwoord wilden hebben. Vrijwel meteen nadat ik die vragen beantwoord had kreeg ik een nieuwe oplossing. Maar zonder dat aan de orde kwam waarom er een apparaat in mijn netwerk huisde dat met IRC kon praten.
Nadat ik het WAN-adres van de router had veranderd van dynamic IP naar static IP verdween het onbekende apparaat uit mijn DHCP-lijst.
TP-Link NL was daar niet tevreden mee en vond dat ik de werking van de router aan moest passen als Access Point. Maar bij de tekst aldaar stond dat er dan een aantal zaken niet meer zouden werken i.c. mogelijk zijn. We laten het maar even voor hoe het nu staat ingesteld. Overigens bleef het onbekende verdwenen ip-adres nog steeds wel op de zwarte lijst te staan.

Eindejaarsdrukte

We zijn nogal in de weer geweest de laatste maand van het rampjaar
2020. De neopixel-ledring is getemd.

Maar er lag ook nog een oude (v1) BBC-micro:bit waarvan bekend is dat die bijv een hele tegel met 64 ledjes aan kan sturen. De Engelse firma Kitronik levert die. (In vergelijking met Adafruit prijstechnisch niet heel onvoordelig; betrokken bij Kiwi in Nederland. De transportkosten vanuit het VK of de VSA vind ik werkelijk belachelijk.) Gezien de beschrijving en de summiere FAQ rijst al snel het vermoeden dat het ding bestukt is met neopixels. Ze leveren met verwarrende voorbeeldcode, op diverse plaatsen. Nergens een behoorlijke overzichtelijke beschrijving. Kitronik doet weinig moeite om de klant te begrijpen. Wat dat betreft ben ik blij met de Brexit. Dat is gelukkig bij Adafruit anders. 

Zo staat er een uiterst interessante opdracht in de https://makecode.microbit.org/#editor: tileDisplay show rainbow from 1 to 360. Zonder enige duiding. Je tast in het duister over wat je aan het doen bent en waarom. Overschakelen naar de weergave in javascript of python is soms wel zinnig. Maar het heeft toch ook wel iets fijn knutselachtigs om blokken code in elkaar te klikken als legosteentjes. 

Heel leuk was het maken van een fietsremlicht met de tegel. De micro:bit heeft versnellingssensors en daarmee kun je dus ook (rem)vertraging meten. Als je dan remt dan floepen op volle sterkte alle 64 rode ledjes aan en na een in te stellen tijd, bijv. 15 seconden gaan ze weer terug naar hun normale helderheidsinstelling. Ondertussen kun je ook nog een boodschap in tekst over het scherm laten rollen.

Na flink wat omwegen met de sensors, knoppen en kantelingen van de micro:bit besloot ik dan eens te kijken of de leds inderdaad neopixels zijn in de categorie zoals de firma Adafruit die beschrijft. M.a.w. werkt de Kitronik ZIP tile met de neopixeldriver van Adafruit. Antwoord: JA!
Maar hoe tevreden ik ook ben over de beschrijvingen van de Adafruit-neopixels (de neopixel uberguide) moet ik na flink wat gepiel concluderen dat de code van Kitronik meer biedt dan die van de firma A. Bijvoorbeeld het tekstrollen!

MotionEye

Op de raspberry Zero W

Gezien het vuurwerk dat niet mocht en het carbid schieten dat hier bij de plattelandsbevolking nogal populair is en mogelijke gevolgschade aan zonnepanelen of serreramen, bedacht ik dat het handig was om een intelligente camera bij de hand te hebben. Eerder had ik al een poging gewaagd met MotionEye OS maar die wegens gebrek aan resultaat te beëindigen. Blijkbaar heb ik problemen met de subtiliteit of slechte bouwkwaliteit van kabelklemmen. De klem voor de platte camerakabel brak af. Eerst nog met plakband geprobeerd maar dat is geen succes. Een andere Zero W gepakt en opnieuw begonnen. Oneindige problemen leken mijn deel. 

Op het smoelenboek van Mark Z. is een groep gebruikers die ik al een tijdje volg en er zijn ook behoorlijk wat andere bronnen voor een succesvolle installatie te vinden. Kortom, waarom lukt het me maar niet?

Nou, omdat ik een sukkel ben. Was. Je moet wel de kabel met de goede kant boven (en onder) in de klemmen stoppen. Anders werkt het niet. 

Mondkapje

Feest der Verlichting

Het is weer de tijd van de lampjes. En ik zal wel ergens een blog of artikel hebben gelezen over neopixels. Ik herinner me nu dat het een artikel was van Rob Zwetsloot (voor MagPi) over verlichting in zijn presentatiekast voor zijn verzameling parafernalia. Hij deed het met twee geschakelde kwartcirkels van neopixels. Bedacht me dat ik nog ergens een 16-leds ring met neopixels had liggen. Toenmalige verkenning was nooit helemaal naar tevredenheid verlopen. De neopixels kenmerken zich door de individuele adresseerbaarheid van de leds; iedere led heeft zijn eigen miniscule driver. Er is afgezien van de voeding dan nog 1 draadje voor de data nodig met de raspi. 

Maar dan moet je nog weten of je van het type RGB, GRB, RGBW of GRBW hebt. Met de benodigde instelling van 16 leds in de ring kreeg ik er toch maar standaard 12 brandend. En dat was precies wat ik voorheen ook al niet begreep. Lag het aan de voeding? Ik had nu zelfs een aparte USB-voeding voor de lampjes. Leek me dus niet. 

Na allerlei experimenten, lees gepruts en gekluns, besloot ik nog eens flink op zoek te gaan naar tekst en uitleg. Omdat ik ervan houd om de randjes op te zoeken heb ik waarschijnlijk mijn eerdere gepiel gedaan zonder een extra aarde-draadje naar de raspi! Let op er zijn dus twee draadjes naar de pi nodig: data & aarde (---> naar aarde op de ledring). Het leek het ei van Columbus. Zaken leken redelijk normaal, maar toch niet 100%. 

Tot nu toe had ik gedacht met RGB te werken, maar omdat ik een bon van de aankoop terugvond ontdekte ik dat het RGBW was. Maar ook dat was niet zo. Pas toen ik dan besloot eens te werken met de instelling GRBW viel alles op zijn plaats.

Geheugensteun

Vergeten dat en wat je vergeet. Dat is waarbij we willen helpen, want mijn schoonmoeder is ernstig dement. Eerder al hebben we oplossingen bedacht met -al dan niet commerciële - oplossingen met tablets; minicomputer met TV als beeldscherm, waarvoor een makkelijk te updaten webpagina bij google werd aangelegd. 

Na het lezen van een artikel over het updaten van een e-Ink-scherm via interpret werd ik nieuwsgierig naar wat een e-Paper- of e-Ink-scherm is. Een in het oog springend voordeel van een dergelijk scherm is dat er na het schrijven van een tekst of afbeelding geen stroom meer verbruikt wordt door het scherm. Vooral van belang als er met batterijen of accu's gewerkt wordt. En computer en voeding kunnen na het schrijven van het scherm ontkoppeld worden. Een (mogelijk) nadeel is dat het slechts 2 of drie kleuren kent. Aan meer kleuren wordt druk gewerkt. Ze zijn erg licht in gewicht. Zo licht dat ik meende de versie van 2.7 inch op een mondkapje te kunnen (veiligheids)spelden.
Afijn, in de post van 30 oktober, hieronder,  wordt e.e.a. ook behandeld. 

Schoonmoeder heeft aan hekel aan allerhande knopjes en technologie. De afstandsbediening van de tv is genoeg. Maar moet niet veranderen. Haar telefoon wordt intensief in leven gehouden omdat een nieuwe rampzalig zou zijn. 

Ze vergeet dat haar kinderen telkens erop hameren dat ze haar notitieboekje gebruikt. Als ze al weet waar het is, vergeet ze regelmatig er in te kijken. Maar naar de tv kijkt ze. En als we nu eens een klein schermpje naast de tv zetten met daarop belangrijke boodschappen, die we ook nog regelmatig kunnen verversen, dan zou dat een geheugensteun kunnen zijn.

N.B.: Aanvullingen/verbeteringen

Gezien de voorgaande publicaties zijn er toch een paar belangrijke opmerkingen en aanvullingen te maken.

• De draadloze schakelaars van LSC die bij de Action te koop waren hebben een andere chip gekregen en zijn daarmee op dit moment onmogelijk draadloos te hakken en op te nemen in het eigen netwerk. 
• Google Photos/Foto's gaat met ingang van februari 2021 zijn toewijzing van de ruimte van foto's berekenen voor alle foto's. Tot dat moment kunt u nog even snel de schoenendoos legen want de bestaande uploads houden hun oude kosteloze status. 
• Min of meer hetzelfde geldt voor de gratis online terabyte van de Nederlandse provider stackstorage. De gratis accounts worden ook in februari 2021 opgedoekt. U mag gewoon gaan betalen, het eerste jaar voor de halve prijs.
  Er stond een aardig overzicht van de kosten van cloudopslag in de digitale rubriek van de NRC/Handelsblad:
  https://www.nrc.nl/nieuws/2020/11/23/als-de-gratis-gigabytes-opraken-a4021080 
  Thuis draai ik een - relatief kleine - owncloud-server op een raspberry 3B en overweeg nu om er een tweede bij te zetten voor het geval dat...
  Nog mooier zou zijn om de tweede bij de buren of familie te plaatsen en die van de buren of familie bij jezelf
• In eerste instantie bleken om nog onopgehelderde redenen de flatcable verbindingen van de Waveshare e-Ink-schermen onbruikbaar. De verbindingen met DuPont-draadjes werkten feilloos. 
  Maar om bij het kleinere 2in7b scherm de vier knoppen te kunnen gebruiken was echt de verbinding met de pinheader & flatcable nodig. 
  Uiteindelijk bleek dat toch ook te werken.
  Probleem was mogelijk een verkeerde driver in het voorbeeld. In die voorbeelden staan ook verkeerde dimensies opgegeven voor het aantal pixels horizontaal en verticaal en er blijkt een slecht begrip te bestaan van wat liggend of staand is (landschap, portret).